VakbondJongerenEconomieNederlandInternationaalTheorieOffensiefkrant

Henk Sneevliet-herdenking 2006

Dapper zijn omdat het goed is

Ter herdenking aan Henk Sneevliet en de anderen die vielen in de strijd tegen het fascisme

Het Sneevliet-herdenkingscomité hield op zondag 9 april 2006 weer haar gebruikelijke herdenkingsbijeenkomst op begraafplaats Westerveld, waar Henk Sneevliet en zijn kameraden door middel van een monument geëerd worden. Een dertigtal vooral oudere familieleden en andere betrokkenen, maar ook een aantal jongeren, woonden de herdenking bij. Bij het monument spraken Dick de Winter en Ron Blom. Ger Groenenboom droeg gedichten voor. De gedichten staan hieronder.

Door Ron Blom, Offensief Amsterdam en gepromoveerd historicus

Het is nu inmiddels 65 jaar geleden dat de Februaristaking plaatsvond. Ook Sneevliet en zijn kameraden speelden een rol in de illegaliteit en in de strijd tegen de fascistische Duitse bezetter. Helaas kwam dit niet terug in het onlangs gepubliceerde boek van Annet Mooij 'De Strijd om de Februaristaking'. Dick de Winter nam namens het Herdenkingscomité contact op met de auteur. Bovendien stuurde hij een brief naar de NRC, die geplaatst werd op vrijdag 7 april j.l. Een vergelijkbare brief ging richting uitgeverij. Deze brieven hebben we op een aparte pagina opgenomen, net als de toespraken van op de herdenking.

Wij denken dat het van belang is om te leren van het verleden. Een juist begrip van het verleden kan ons helpen om de gevaren van het heden beter te begrijpen. De heldhaftige strijd van Sneevliet en zijn kameraden is ook nu nog een inspiratiebron voor een ieder die vecht voor een werkelijk socialistische maatschappij. Dit alles indachtig Sneevliets Maleise lijfspreuk: Berani karena benar - Dapper zijn omdat het goed is.

Gedichten

Tekst: John Collee
Bewerking: Jan Bontje


Alleen maar pogingen

We hebben over vrede vaak gesproken
En we hebben alle haat steeds weggepraat.
Toch hebben we de vreemde schuw gemeden
En we zeggen dat racisme niet bestaat
We praten over honger onder ’t eten
Terwijl elders wordt gevochten om wat rijst.
De lengte van hun buikriem krap bemeten
Maakt dat de honger weer het oorlogsvaandel hijst
We houden alle weken mooie preken
En we snoeven over alles wat we doen
Toch zijn er mensen zonder hulp bezweken
Want de wereld draait nog altijd om de poen.
We worden in ons leven voortgedreven
Dus we hebben weinig aandacht voor hun leed
We zeggen wel om anderen te geven
Maar gelukkig hebben wij het lekker breed
We hebben voor de vrede fel gestreden
En verwensen elke oorlog naar de maan.
Het gaat ons om het goede, om de vrede,
Maar wat hebben we nu feitelijk gedaan.
Maar wat hebben we nu feitelijk gedaan.


Tekst: Karel Glastra van Loon

Een mens is meer

Een dier is meer dan een lap vlees
Een mens is meer dan consument
Een land is meer dan een b.v.
Wat je doet is wat je bent
De school is toch geen markt
En de zorg is geen product
En wie rijkdom niet kan delen
Is als mens totaal mislukt
Het rijke westen is geen eiland
En Europa is geen fort
En wie bang is voor wat vreemd is
Doet vooral zichzelf tekort
Blijf niet mokkend aan de kant staan
Stel een daad en toon je moed
Laat je woede hand in hand gaan
Met het goede dat je doet.


Uit het boek: De Rebbe ontmoet Shira Porat??

De kinderen tussen de twee kampen

Soms denk ik: hoe zou het zijn als ik een ander zou zijn,
als ik in plaats van in Israël in Palestina was geboren?
Het is toch één gebied: waarom de twee namen?
En wat zou er gebeuren als ik aan de andere kant van
de groene lijn geboren was?
Is mijn wereld werkelijk zo anders en ver weg?
Misschien ,misschien is daar ook een naïef meisje zoals ik,
Die zich afvraagt hoe het zou zijn als zij een ander was.
Die er net als ik een hekel aan heeft dat haar vader
weer het leger in moet ‘om op alles voorbereid te zijn’.
Zij speelt vast ook met de bal en de hoepel.
En ook,zij heeft schoon genoeg van de ‘huidige situatie’
En over een paar jaar wanneer ik zelf in dienst moet,
wat zal ik tegen dat meisje zeggen?
Als, als er tegen die tijd toch eens echte vrede zou zijn.
Ik ben er zeker van dat zij niets anders wil.
Ja , er zijn overeenkomsten en handtekeningen,
maar er zijn nog steeds aanslagen en terreurdaden.
Elke dag horen wij over nieuwe gewonden en gesneuvelden.
En ik weet zeker dat ook zij huilen om hun doden.
Laten wij dan ook ter wille van mij en haar en alle andere kinderen
Vrede sluiten tussen de twee kampen.
Laten wij ons als mensen gedragen,
opdat er een einde komt aan huilen en bloedvergieten.


Tekst: Elisabeth Eybers

Voetje voor voetje

Voetje voor voetje wordt de mens immigrant
Toevallig uit, toevallig thuis, gestrand
op dit terrein dat de natuurwet tart,
en nooit is hij onloochenbaar geland